برنگشتم که دوباره اشتباه کنم
اسباب کشی کردم لوکس بلاگ بیاید اونجا پیشم
آدرشسو براتون داخل نظرات گذاشتم
آخه اینجا اجازه نمیده انگلیسی تایپ بشه
وگرنه همین جا میزاشتم 
آنگاه که غروری را له میکنی
آنگاه که شمع امیدی را خاموش
آنگاه که خدا را میبینی و بنده را نادیده
آنگاه که گوشت را میبندی تا صدای خرد شدن
غرورش را نشنوی
میخواهم بدانم
دستانت را به سوی کدام آسمان بلند میکنی
تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
اول اینکه میخوام تولد اولین خواهرمو بهش تبریک بگم
فردا ۱۵/۱۰/۸۹ تولدشه ساعت ۱۲ شب به دنیا امده خیلی دوستش دارم با تمام عشق
عادت داره بهم بگم آبجی خیلی کوچیکه آخه من آخرین دخمل خانوادم خوب آجی
گلم اگه اینو میخونی بدون خیلی دوستت دارم وعاشقتم تولدت مهربون مبارک
جلسه محاكمه عشـق بود
و قاضی عقـل ...
و عشق محكوم به تبعيد به دورترین نقطه مغز شده بود
يعنی فراموشی!
قلب تقاضای عفو عشق را داشت
ولی همه اعضا با او مخالف بودند
قلب شروع كرد به طرفداری از عشق
آهای چشم مگر تو نبودی كه هر روز آرزوی ديدن اونو داشتی
شما دست ها که با گرفتن دست هاش آروم می گرفتید
ای گوش مگر تو نبودی كه در آرزوی شنيدن صدايش بودی
و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد
حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟
همه اعضا روی برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك کردند
تنها عقل و قلب در جلسه ماندند
عقل گفت ديدی قلب همه از عشق بيزارند
ولی من متحيرم با وجودی كه عشق بیشتر از همه تو را آزرده
چرا هنوز از او حمايت ميكنی ؟!
قلب ناليد؛ كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود
و تنها تكه گوشتی هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تکرار ميكند
و فقط با عشق می توانم يك قلب واقعی باشم
ولی افسوس او هرگز نمیداند
نگاهش میکنم شاید بخواند از نگاه من که
او را دوست میدارم
ولی افسوس
او هرگز نگاهم را نمی خواند
به برگ گل نوشتم من که
اورادوست میدارم
ولی افسوس
او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند.
به مهتاب گفتم ای مهتاب
سر راهت به کوی او سلام من رسان وگو که
او را دوست میدارم.
ولی افسوس
یکی ابر سیه امد ز ره روی ماه تابان را بپوشانید .
صبا را دیدم وگفتم صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم که
او را دوست میدارم
ولی افسوس
ز ابر تیره برقی جست وقاصد را میان ره بسوزانید
کنون وامانده از هر جا دگر با خود کنم نجوا
یکی را دوست میدارم
ولی افسوس
او هرگز نمیداند !!!
دلتنگی:
تو با او دست در دست یکدیگر
جاده هایی را که من سال ها به عشق دیدار تو انتظار می کشیدم را قدم می زنی
تن عریان درختی را که من سال ها دلتنگی هایم را بر او حک می کردم را نوازش می کنی
لطافت احساس یاس هایی را که من سال هادر باغچه کوچک دلت می پروراندم را هدیه به او می کنی
او رفت
تو شکستی
او دل کند
تو دلتنگ شدی
او خندید
تو باریدی
من نیز بعد از رفتن تو حالم پریشان بود
دلتنگت شدم
اما
نباریدم
نه اینکه سردم
نه اینکه دور از احساسم
گریه غرورم را به هم می زند
مرد برای هضم دلتنگیش
گریه نمی کند
قدم می زند
همان جاده هایی را که پا به پای او قدم می زدی..................
امیدوارم که هیچ کس غم درکنارش نباشه این شعر مال کسایی
که فکر میکنند غم همخونشون شده 
قاصدک غم دارم
غم آوارگی ودربدری
غم تنهایی وخونیین جگری
قاصدک وای به من همه از خویش مرا می رانند
همه دیوانه ودیوانه ترم میخوانند
مادر من غم هاست
مهد گهواره من ماتم هاست
قاصدک دریابم!روح من عصیان زده وطوفانیست
آسمان نگهم بارانیست
قاصدک غم دارم
غم به اندازه سنگینی عالم دارم
قاصدک غم دارم
غم من صحرا هاست
افق تیره او ناپیداست
قاصدک دیگر از این پس منم وتنهایی
وبه تنهای خود در هوس عیسایی
وبه عیسایی خود منتظر معجزه غوغایی
قاصدک زشتم من زشت چون چهره سنگ خارا
زشت مانند زال دنیا
قاصدک حال گریزش دارم
میگریزم به جهانی که در آن پستی نیست
پستی ومستی وبد مستی نیست
میگریزم به جهانی که مرا ناپیداست
شاید آن نیز فقط یه رویاست!!!
آیا کسی مرا
ای اقاقی های و حشی که بی هیچ لبخندی
در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید .
ای واژه های تلخ تنهایی
ای عابران خسته سرنوشت
ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین
آیا کسی مرا
در خاطرات اشکهایش میشناسد؟
آیا عابران کوچه های غم
فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند
تا قصه ملکه ماتم را بازگویم؟
با شمایم
ای آدمهای شیشه ای!
من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام .
ای کوچه های گلی رویا
آیا گامهای دیروز کودکی ام را
با شادی به من باز میگردانید؟
با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم 
زردو نیلی و بنفش سبزو آبی کبود! با بنفشه ها نشسته ام، سالهای سال، صبح های زود. در کنار چشمه سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر ،گیسوان خیس شان به دست باد، چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،
رنگ ها شگفته در زلال عطرهای گرم، می تراود از سکوت دلپذیرشان، بهترین ترانه، بهترین سرود!
مخمل نگاه این بنفشه ها، می برد مرا سبکتر از نسیم، ازبنفشه زار باغچه، تا بنفشه زار چشم تو-
که رسته در کنار هم –با همان سکوت شرمگین، با همان ترانه ها وعطرها، بهترین
هرچه بود وهست، بهترین هرچه هست وبود!در بنفشه زار چشم تو من ز بهترین
بهشت ها گذشته ام من به بهترین بهارها رسیده ام، ای غم تو همزبان بهترین
دقایق حیات من لحظه های هستی من از تو پر شده ست در تمام روز،
در تمام شب ،در تمام هفته، درتمام ماه، درفضای خانه ،کوچه ،راه در
هوا، زمین، درخت، سبزه، آب، در خطوط درهم کتاب ،در دیار
نیلگون خواب!ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن !
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.
ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو من زاوج لذتی نگفتنی گذشته ام.
خوب خوب نازنین من!نام تو مرا
همیشه مست میکند بهتر از شراب بهتر
از تمام شعرهای ناب!
نام تو، اگر چه بهترین سرود زندگی است
من ترا به خلوت خدایی خیال خود:
((بهترین بهترین من)) خطاب میکنم،
بهترین بهترین من !
سهراب : گفتی چشمها را باید شست ! شستم ولی..... گفتی جور دیگر باید دید! دیدم ولی..... گفتی زبر باران باید رفت رفتم ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت : دیوانه باران زده
